چون گذشت، آنگه که بازش آورد

من درینجا هر چه سوزن میزنم

سوزنی بر چشم روشن می زنم

من چو گردم خسته، فرصت بگذرد

چونکه تن فرسودنی و بینواست

گر هم از کارش بفرسائی، رواست

چون دل شوریده روزی خون شود