چون دل شوریده روزی خون شود

چون گذشت، آنگه که بازش آورد

چونکه تن فرسودنی و بینواست

گر هم از کارش بفرسائی، رواست

به کاز آن خون، چهره ای گلگون شود

دیده را چون عاقبت نادیدن است

به که نیکو بنگرد تا روشن است