گر هم از کارش بفرسائی، رواست

من چو گردم خسته، فرصت بگذرد

چون گذشت، آنگه که بازش آورد

چونکه تن فرسودنی و بینواست

چون دل شوریده روزی خون شود

به کاز آن خون، چهره ای گلگون شود

دیده را چون عاقبت نادیدن است