چونکه تن فرسودنی و بینواست

سوزنی بر چشم روشن می زنم

من چو گردم خسته، فرصت بگذرد

چون گذشت، آنگه که بازش آورد

گر هم از کارش بفرسائی، رواست

چون دل شوریده روزی خون شود

به کاز آن خون، چهره ای گلگون شود