ستیزه گر فلک، ای تیره بخت، با تو ستیز

دمی ندیم دم و دود و خشک و تر بودی

نه لحظه ای ز هجوم حوادث آسودی

نه هیچ با خبر از شب، نه از سحر بودی

نمینمود تو خود گر ستیزه گر بودی

زمانه سوخت ترا پاک و هیچ دم نزدی

همیشه خسته و پیوسته رنجبر بودی