همی بینم این دشت آراسته

بپیموده بسیار راه دراز

مگر چهره دخت افراسیاب

نماید مرا بخت فرخ بخواب

چو بتخانه چین پر از خواسته

اگر نیک رایی کنی تاج زر

ترا بخشم و گوشوار و کمر