سیه گشت آن چهره از آفتاب

شد از صفحه بوستان ناپدید

همی تافت بر گل خور تابناک

نشانیدش آخر بدامان خاک

نه شبنم رسید و نه یک قطره آب

چنانش سر و ساق، در هم فشرد

که یکباره بشکست و افتاد و مرد