نشانیدش آخر بدامان خاک

بدین گونه چون داد پند و نوید

شد از صفحه بوستان ناپدید

همی تافت بر گل خور تابناک

سیه گشت آن چهره از آفتاب

نه شبنم رسید و نه یک قطره آب

چنانش سر و ساق، در هم فشرد