همی تافت بر گل خور تابناک

بجلوه گری، هر چه خواهی کنی

بدین گونه چون داد پند و نوید

شد از صفحه بوستان ناپدید

نشانیدش آخر بدامان خاک

سیه گشت آن چهره از آفتاب

نه شبنم رسید و نه یک قطره آب