شد از صفحه بوستان ناپدید

در اقلیم خود، باز شاهی کنی

بجلوه گری، هر چه خواهی کنی

بدین گونه چون داد پند و نوید

همی تافت بر گل خور تابناک

نشانیدش آخر بدامان خاک

سیه گشت آن چهره از آفتاب