چون شدی سرگشته در تیه نیاز

مبتلائی، گر شود دمساز تو

زین حکایت، قصه خود گوشدار

تو چو موری و هوی چون مورخوار

با خبر باش از نشیب و از فراز

تا که این روباه رنگین کرد دم

بس خروس از خانه داران گشت گم