من، یک گهر از این همه معدن نداشتم

از حمله های شبرو دهرم خبر نبود

من چون زمانه، چشم به روزن نداشتم

صد معدن است در دل هر سنگ کوه بخت

فقرم چو گشت دوست، شنیدم ز دوستان

آن طعنه ها، که چشم ز دشمن نداشتم

گر جور روزگار کشیدم، شگفت نیست