من چون زمانه، چشم به روزن نداشتم

پیر شکسته را نفرستند بهر کار

من برگ و ساز خانه نشستن نداشتم

از حمله های شبرو دهرم خبر نبود

صد معدن است در دل هر سنگ کوه بخت

من، یک گهر از این همه معدن نداشتم

فقرم چو گشت دوست، شنیدم ز دوستان