گفت فرصت نیست، وقت رفتن است

بس رفو کردم، ندانستم که عمر

صد هزارش پارگی بر دامن است

گفتمش، لختی بمان بهر رفو

خیره از من زیرکی خواهد فلک

کارگر، هنگام پیری کودن است

دوش، ضعف پیریم از پا فکند