سرمه دیده ها بود خاکی

گرد خاک در سرای تو است

ناف آهو شود دهان کسی

که درو وصف کبریای تو است

که گذرگاه آشنای تو است

ملک عالم به هیچ نشمارد

آنکه در کوی تو گدای تو است