بر سر موی است جان کز دیرگاه

لیک عقل از عشق چون بیگانه ای است

پر زنان در پیش شمع روی تو

جان ناپروای من پروانه ای است

یک سر موی توام در شانه ای است

زلف تو زنار خواهم کرد از آنک

هر شکن از زلف تو بتخانه ای است