یک سر موی توام در شانه ای است

پر زنان در پیش شمع روی تو

جان ناپروای من پروانه ای است

بر سر موی است جان کز دیرگاه

زلف تو زنار خواهم کرد از آنک

هر شکن از زلف تو بتخانه ای است

واندران بتخانه درد عشق را