زلف تو زنار خواهم کرد از آنک

جان ناپروای من پروانه ای است

بر سر موی است جان کز دیرگاه

یک سر موی توام در شانه ای است

هر شکن از زلف تو بتخانه ای است

واندران بتخانه درد عشق را

جان خون آلود من پیمانه ای است