هر شکن از زلف تو بتخانه ای است

بر سر موی است جان کز دیرگاه

یک سر موی توام در شانه ای است

زلف تو زنار خواهم کرد از آنک

واندران بتخانه درد عشق را

جان خون آلود من پیمانه ای است

وصل تو گنجی است پنهان از همه