واندران بتخانه درد عشق را

یک سر موی توام در شانه ای است

زلف تو زنار خواهم کرد از آنک

هر شکن از زلف تو بتخانه ای است

جان خون آلود من پیمانه ای است

وصل تو گنجی است پنهان از همه

هر که گوید یافتم دیوانه ای است