روا دارم ار بگلسد بند من

همی گفت کای کردگار سپهر

تو گستردی اندر دلم هوش و مهر

گر از من جدا ماند فرزند من

روانم بدان جای نیکان بری

ز درد دل من تو آگه تری

مرا خود ز گیتی هم او بود و بس