لعل تو به یک شکر زبان داد

ای بس که رخ چو آتش تو

دل سوخته سر درین جهان داد

پنهان ز رقیب غمزه دوشم

امروز چو غمزه ات بدانست

تاب از سر زلف تو در آن داد

از غمزه تو کنون نترسم