از غمزه تو کنون نترسم

لعل تو به یک شکر زبان داد

امروز چو غمزه ات بدانست

تاب از سر زلف تو در آن داد

چون لعل توام به جان امان داد

دندان تو گرچه آب دندانست

هر لقمه که دادم استخوان داد