چون لعل توام به جان امان داد

امروز چو غمزه ات بدانست

تاب از سر زلف تو در آن داد

از غمزه تو کنون نترسم

دندان تو گرچه آب دندانست

هر لقمه که دادم استخوان داد

ابروی تو پشت من کمان کرد