هر لقمه که دادم استخوان داد

از غمزه تو کنون نترسم

چون لعل توام به جان امان داد

دندان تو گرچه آب دندانست

ابروی تو پشت من کمان کرد

ای ترک تو را که این کمان داد

عطار چو مرغ توست او را