تاب از سر زلف تو در آن داد

پنهان ز رقیب غمزه دوشم

لعل تو به یک شکر زبان داد

امروز چو غمزه ات بدانست

از غمزه تو کنون نترسم

چون لعل توام به جان امان داد

دندان تو گرچه آب دندانست