دهانی همچو چشم سوزن آورد

ز چشم بد بترسید از کواکب

سر زلف تو را چوبک زن آورد

از آن سر رشته گم کردم که رویت

از آن سرگشته دل ماندم که لعلت

گهر سی دانه در یک ارزن آورد

ز بهر ذره ای وصل تو هر روز