سر زلف تو را چوبک زن آورد

فلک چون هر شبی زلف تو می دید

که چندین حلقه مردافکن آورد

ز چشم بد بترسید از کواکب

از آن سر رشته گم کردم که رویت

دهانی همچو چشم سوزن آورد

از آن سرگشته دل ماندم که لعلت