از آن سرگشته دل ماندم که لعلت

سر زلف تو را چوبک زن آورد

از آن سر رشته گم کردم که رویت

دهانی همچو چشم سوزن آورد

گهر سی دانه در یک ارزن آورد

ز بهر ذره ای وصل تو هر روز

اگر خورشید وجهی روشن آورد