زانکه آب از ابر شیر چون شکر می آورد

هر کجا در زیر خاک تیره گنجی روشن است

دست ابرش پای کوبان باز بر می آورد

طعم شیر و شکر آید از لب طفلان باغ

با نسیم صبح گویی راز غیبی در میان است

کز ضمیر آهوان چین خبر می آورد

غنچه چو زرق خود از بالا طلب دارد چو ابر