غنچه چو زرق خود از بالا طلب دارد چو ابر

زانکه آب از ابر شیر چون شکر می آورد

با نسیم صبح گویی راز غیبی در میان است

کز ضمیر آهوان چین خبر می آورد

از برای آن دهان بالای سر می آورد

گر ز بی برگی درون غنچه خون می خورد گل

هر دم از پرده برون برگی دگر می آورد