کز ضمیر آهوان چین خبر می آورد

طعم شیر و شکر آید از لب طفلان باغ

زانکه آب از ابر شیر چون شکر می آورد

با نسیم صبح گویی راز غیبی در میان است

غنچه چو زرق خود از بالا طلب دارد چو ابر

از برای آن دهان بالای سر می آورد

گر ز بی برگی درون غنچه خون می خورد گل