هر که سلطان شد قفای پاسبانی کی خورد

گر فصیح عالمی باشد به پیش عشق تو

تا نه لال آید زلال جاودانی کی خورد

دل که عشقت یافت بیرون آمد از بار دو کون

هر کسی گوید شرابی خورده ام از دست دوست

پادشه با هر گدایی دوستگانی کی خورد

جان ما چون نوش داروی یقین عشق خورد