عقل از طره او نعره زنان مجنون گشت

شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

پیر ما خرقه خود چاک زد و ترسا شد

روح از حلقه او رقص کنان رسوا شد

تا که آن شمع جهان پرده برافکند از روی

بس دل و جان که چو پروانه نا پروا شد