تا که آن شمع جهان پرده برافکند از روی

پیر ما خرقه خود چاک زد و ترسا شد

عقل از طره او نعره زنان مجنون گشت

روح از حلقه او رقص کنان رسوا شد

بس دل و جان که چو پروانه نا پروا شد

هر که امروز معایینه رخ یار ندید

طفل راه است اگر منتظر فردا شد