روح از حلقه او رقص کنان رسوا شد

شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

پیر ما خرقه خود چاک زد و ترسا شد

عقل از طره او نعره زنان مجنون گشت

تا که آن شمع جهان پرده برافکند از روی

بس دل و جان که چو پروانه نا پروا شد

هر که امروز معایینه رخ یار ندید