سر در درون کشیده چو طومار می روند

بار گران عادت و رسم اوفکنده اند

وآزاد همچو سرو سبکبار می روند

چون نیست محرمی که بگویند سر خویش

چون سیر بی نهایت و چون عمر اندک است

در اندکی هر آینه بسیار می روند

تا روی که بود که به بینند روی دوست