تا روی که بود که به بینند روی دوست

سر در درون کشیده چو طومار می روند

چون سیر بی نهایت و چون عمر اندک است

در اندکی هر آینه بسیار می روند

روی پر اشک و روی به دیوار می روند

بی وصف گشته اند ز هستی و نیستی

تا لاجرم نه مست و نه هشیار می روند