روی پر اشک و روی به دیوار می روند

چون سیر بی نهایت و چون عمر اندک است

در اندکی هر آینه بسیار می روند

تا روی که بود که به بینند روی دوست

بی وصف گشته اند ز هستی و نیستی

تا لاجرم نه مست و نه هشیار می روند

از ذات و از صفات چنان بی صفت شدند