بی وصف گشته اند ز هستی و نیستی

در اندکی هر آینه بسیار می روند

تا روی که بود که به بینند روی دوست

روی پر اشک و روی به دیوار می روند

تا لاجرم نه مست و نه هشیار می روند

از ذات و از صفات چنان بی صفت شدند

کز خود نه گم شده نه پدیدار می روند