در اندکی هر آینه بسیار می روند

چون نیست محرمی که بگویند سر خویش

سر در درون کشیده چو طومار می روند

چون سیر بی نهایت و چون عمر اندک است

تا روی که بود که به بینند روی دوست

روی پر اشک و روی به دیوار می روند

بی وصف گشته اند ز هستی و نیستی