جانا برهان مرا ز من زانک

ذرات جهان هم آشیان بود

در پیش چنان جمال یکدم

در هر دو جهان که را امان بود

از خویش مرا بسی زیان بود

جان کاستن است بی تو بودن

خود بی تو چگونه می توان بود