تا به عهد تو سوی چشمه حیوان آید

هر که را دانه نار تو به دندان آید

هر دم از چشمه خضرش مدد جان آید

کو سکندر که لب چشمه حیوان دیدم

عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را

پیش لعل لب تو از بن دندان آید

هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی