هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی

تا به عهد تو سوی چشمه حیوان آید

عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را

پیش لعل لب تو از بن دندان آید

حال او چون سر زلف تو پریشان آید

وانکه بر طره زیر و زبرت دست گشاد

از پس و پیش برو ناوک مژگان آید