عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را

هر دم از چشمه خضرش مدد جان آید

کو سکندر که لب چشمه حیوان دیدم

تا به عهد تو سوی چشمه حیوان آید

پیش لعل لب تو از بن دندان آید

هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی

حال او چون سر زلف تو پریشان آید