پیش لعل لب تو از بن دندان آید

کو سکندر که لب چشمه حیوان دیدم

تا به عهد تو سوی چشمه حیوان آید

عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را

هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی

حال او چون سر زلف تو پریشان آید

وانکه بر طره زیر و زبرت دست گشاد