بدو گفتم که ای گلچهره مگذار

به وقت شرم صد چندان برآید

اگر اندیشه یک روزه او

بگویم با تو صد دیوان برآید

که از گلنار تو ریحان برآید

مرا گفتا که خوش باشد که سبزه

ز گرد چشمه حیوان برآید