چو باران از سر هر موی زلفش

فلک از گشت او می گشت دوار

به هر سوئی که می گشت او همی ریخت

ز هر جزویش صورت های بسیار

ز بهر عاشقان می ریخت پندار

زمانی کفر می افشاند بر دین

زمانی تخت می انداخت بردار