زمانی تخت می انداخت بردار

چو باران از سر هر موی زلفش

ز بهر عاشقان می ریخت پندار

زمانی کفر می افشاند بر دین

زمانی شهد می پوشید در زهر

زمانی گل نهان می کرد در خار

زمانی صاف می آمیخت با درد