زمانی کفر می افشاند بر دین

ز هر جزویش صورت های بسیار

چو باران از سر هر موی زلفش

ز بهر عاشقان می ریخت پندار

زمانی تخت می انداخت بردار

زمانی شهد می پوشید در زهر

زمانی گل نهان می کرد در خار